لغت‌نامه دهخدا

عیاط. (ع مص ) باردار نگردیدن ناقه و زن سالها، بی آنکه نازا و عاقر باشد. (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از آنندراج ) (از ناظم الاطباء). عَیط. رجوع به عیط ش