سحرگهلغتنامه دهخداسحرگه . [ س َ ح َ گ َه ْ ] (اِ مرکب ، ق مرکب ) مخفف سحرگاه . وقت سحر. صبح هنگام : سحرگه بدان دشت توران شویم زنخجیر و از تاختن نغنویم . فردوسی .کنون ما ز دل ترس