قعسلغتنامه دهخداقعس . [ ق َ ] (ع اِ)خاک بدبو. || (ص ) کسی که سینه ٔ بیرون آمده و پشت تورفته دارد. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ).
قعسلغتنامه دهخداقعس . [ ق َ ع َ ] (ع مص )سینه بیرون آمدن . (منتهی الارب ). خروج صدر. (اقرب الموارد). || درآمدن پشت . (منتهی الارب ). دخول ظَهر. (اقرب الموارد). کلمه از اضداد اس
قعسلغتنامه دهخداقعس . [ ق َ ع ِ ] (ع ص ) برآمده سینه و درآمده پشت . (منتهی الارب ). آنکه پشت وی درشده بود و سینه بیرون آمده . (مهذب الاسماء).
قعسلغتنامه دهخداقعس . [ ق َ] (ع مص ) رفتن چون قعسان . گویند: قعس قعساً؛ مشی مشیة القعسان او تکلف مشیة القعسان . || عطف کردن و خمانیدن : قعس الشی ٔ؛ عطفه . (اقرب الموارد).
قعسلغتنامه دهخداقعس . [ ق ُ ] (ع ص ، اِ) ج ِ قعساء. رجوع به قعساء شود || ج ِ اقعس . || سنون قعس ؛ دندانهای ثابت به سبب درازی . (اقرب الموارد).
قعسوسلغتنامه دهخداقعسوس . [ ق ُ ] (ع ص ) لقب است زن حقیر فرومایه ٔ زشت را. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ).
قعساءلغتنامه دهخداقعساء. [ ق َ ] (ع ص ) مؤنث اقعس . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). || (قوس ...) کمانی است که سینه ٔ آن بیرون آمده و پشت آن تو رفته باشد. (اقرب الموارد). رجوع به