خرهلغتنامه دهخداخره . [ خ ُ رِ ] (اِخ ) لقب فیروز بهاءالدوله پسر عضدالدوله ٔ دیلمی . (یادداشت بخط مؤلف ). او را ضیاءالمله و غیاث الامه نیز می گفتند. کنیه ٔ او ابونصر بود. (از
خرهلغتنامه دهخداخره . [ خ ُ رَ / رِ ] (اِ) جانورکی است که هرچه بر زمین افتد بخورد و بعربی او را ارضة خوانند. (از برهان قاطع). موریانه . کرم چوب خوار. (یادداشت مؤلف ). || علتی
خره ٔ اردشیرلغتنامه دهخداخره ٔ اردشیر. [ خ ُ رِ / خ ُرْ رِ ی ِ اَ دِ ] (اِخ ) یک حصه از پنج حصه ٔ فارس است . (از برهان قاطع). در حاشیه ٔ برهان قاطع آمده است : خره ٔ اردشیر، این کوره ٔ ا
خره ٔ چوبلغتنامه دهخداخره ٔ چوب . [ خ َ رَ / رِی ِ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) چوبهایی که بردیف پهلوی هم چیده شده باشند. (از فرهنگ شعوری ج 1 ص 358).
خره ٔ خشتلغتنامه دهخداخره ٔ خشت . [ خ َ رَ / رِ ی ِ خ ِ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) خشت هایی که بردیف پهلوی هم چیده باشند. (از فرهنگ شعوری ج 1 ص 359).
خره ٔ سنگلغتنامه دهخداخره ٔ سنگ . [ خ َ رَ / رِ ی ِ س َ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) سنگهایی که بردیف پهلوی هم چیده باشند. (از فرهنگ شعوری ج 1 ص 37).