خرگوشلغتنامه دهخداخرگوش . [ خ َ ] (اِ مرکب ) جانوریست معروف . گویند ماده ٔ او را مانند زنان حیض آید. (برهان قاطع) (آنندراج ) (انجمن آرای ناصری ). حیوانی وحشی که گوشهای دراز دارد.
خرگوشلغتنامه دهخداخرگوش . [ خ َ ] (اِخ ) نام کوچه ای بوده به نیشابور و معرب آن خرجوش است . از آنجاست ابوسعید عبدالملک بن ابی عثمان خرگوشی که از فقیهان معروف بوده است . (قاموس الا
خروشفرهنگ مترادف و متضاد۱. بانگ، ندا ۲. دادوبیداد، غریو، غلغله، غوغا، فریاد، نعره، نفیر، هیاهو ≠ سکوت ۳. افغان، زاری، ضجه
خروشلغتنامه دهخداخروش . [ خ ُ ] (اِ) بانگ وفریاد بی گریه . (از برهان قاطع) (لغت نامه ٔ اسدی ). غریو. (حاشیه ٔ فرهنگ اسدی نخجوانی ) (صحاح الفرس ). فریاد. نفیر. نعره . غیه . آواز.
خرجوشلغتنامه دهخداخرجوش . [ خ َ ] (معرب ، اِ) معرب خرگوش است و آن رستنی است . در ترجمه ٔ صیدنه آمده است : بپارسی خرگوش گویند و در بلاد فرغانه گوش یندودس گویند. او را در بلاد عرب
آب دادنگویش خلخالاَسکِستانی: âv due دِروی: âv (â)dân شالی: âv dân کَجَلی: ow de.y.an کَرنَقی: ow (â)dan کَرینی: âv (â)dân کُلوری: âv (â)dân گیلَوانی: âv dâr.i لِردی: ov âdiy.an
آبیاری کردنگویش خلخالاَسکِستانی: âviyâri kard.e دِروی: âviyâri kard.en شالی: âviyâri kard.an کَجَلی: ow dârd.an کَرنَقی: ow dâšt.an کَرینی: âv dâšt.an کُلوری: âviyâri kard.en گیلَو
آبگویش خلخالاَسکِستانی: âv دِروی: âv شالی: âv کَجَلی: ow کَرنَقی: âv کَرینی: âv کُلوری: âv گیلَوانی: âv لِردی: ov
بچهها کنار حوض نشسته بودند و داشتند آب به سر و روی هم میپاشیدند.گویش اصفهانی تکیه ای: vačahâ kenâr hawz-de hâčašdabânde-vo ov-ešun de saroru yâ arit. طاری: vaččahâ lev-e hawz axxâyand-o ow-šun sarodüm-e yâ arit. طامه ای: vaččun kenâr-e h
آبمرواریدگویش خلخالاَسکِستانی: vara دِروی: vara شالی: sibiya âv کَجَلی: âb mirvârid کَرنَقی: âv mərvârid کَرینی: sibiya ow کُلوری: âv mərvârid گیلَوانی: səbi kuri لِردی: sibiya ov