خنبهلغتنامه دهخداخنبه . [ خ َ ب ِ ] (اِ) طاق . || صفه . (ناظم الاطباء). || آن باشد که در باغهای انگور در میان رسته ٔ تاک جوی بزنند و گودال کنند و خاکهای آن را بر دو کنار آن ریخت
خنبهلغتنامه دهخداخنبه . [ خُم ْ ب ِ ] (اِ) خم بزرگ و دراز که در آن غله کنند خواه از گل و سفال باشد یا از چوب . (ناظم الاطباء) (از برهان قاطع). انبار خانه ٔ بقالان بود جداجدا که
خنبجهلغتنامه دهخداخنبجه . [ خُم ْ ب َ ج َ / ج ِ ] (معرب ، اِ مصغر) خمره . خم کوچک . مأخوذ از خنبه ٔ فارسی .(از منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).
خنبجهلغتنامه دهخداخنبجه . [ خُم ْ ب ُ ج َ / ج ِ ] (معرب ، اِ) ظرف بزرگ چوبین ، گلین یا سفالین که در آن غله ریزند. (از منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). مأخوذ از خ
خنبچهلغتنامه دهخداخنبچه . [ خُم ْ ب َ چ َ / چ ِ ] (اِمصغر) خم کوچک . خمره . (یادداشت بخط مرحوم دهخدا).