دشیشلغتنامه دهخدادشیش . [ دَ ] (ع اِ) جشیش . (تحفه ٔ حکیم مؤمن ). دانه ای است چون گندم که در حال سخت بودن آنرا آرد کنند. وآن لغتی است در جشیش . (از ذیل اقرب الموارد). و رجوع به
دشیشکلغتنامه دهخدادشیشک . [ دَ شی ش َ ] (اِ) شب را گویند و به عربی لیل خوانند. (برهان ). و رجوع به دشیشگه شود.
دشیشةلغتنامه دهخدادشیشة. [ دَ ش َ ] (ع اِ) آشی است که از گندم کوفته ترتیب دهند. (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). و آن لغتی است در جشیش . (از اقرب الموارد). و رجوع به جشیش شود
دشیشگهلغتنامه دهخدادشیشگه . [ دَ گ َ / گ ِ ] (اِ) صاحب آنندراج گوید در فرهنگها و برهان به وزن فریفته به معنی شب آورده اند و ظن مؤلف این است که اصل آن دوشینگه بوده باشد، واو را حذ
گلودردگویش اصفهانی تکیه ای: nâdard طاری: nâdard طامه ای: nâdard طرقی: nâdard کشه ای: nâdard نطنزی: nâdard
نادانگویش خلخالاَسکِستانی: anazân دِروی: nâdân شالی: nâdân کَجَلی: nâ-dân کَرنَقی: nâdân کَرینی: jâhil/ nâdân کُلوری: nâdân گیلَوانی: nâdân لِردی: nâdân
فقرگویش کرمانشاهکلهری: hažârɪ/ nadârɪ گورانی: hažârɪ/ nadârɪ سنجابی: žârɪ/ nadârɪ کولیایی: žârɪ/ nadârɪ زنگنهای: žârɪ/ nadârɪ جلالوندی: žârɪ/ nadârɪ زولهای: žârɪ/ nadârɪ کاکا