اصهبلغتنامه دهخدااصهب . [ اَ هََ ] (ع ص ) موی که به سپیدی آن سرخی آمیخته باشد. (منتهی الارب ). شَعر اصهب ؛ موی میگون . (مهذب الاسماء). میگون . (دستوراللغة). موی سرخ به سپیدی آمی
اصهب صاهبلغتنامه دهخدااصهب صاهب . [ اِ هََ هَِ ] (ع صوت مرکب ) کلمه ای است که بدان میش را برای دوشیدن خوانند. (منتهی الارب ).
اصهبابلغتنامه دهخدااصهباب . [ اِ هَِ ] (ع مص ) برنگ سرخ یا سرخی که به سپیدی زند بودن . (از اقرب الموارد). رجوع به اصهیباب و صهب و صهبة و صهوبة شود.
اصهبیلغتنامه دهخدااصهبی . [ اَ هََ ] (اِخ ) عوف بن کعب بن حرث بن سعدبن عمروبن ذهل بن مران بن جعفی بن سعد. تیره ای از جعفی است و منسوب به اصهب . و بسیاری به وی منسوب اند از آنجمله
اصهبیلغتنامه دهخدااصهبی . [ اَ هََ بی ی ] (ع ص نسبی ) منسوب به اصهب . و تأنیث آن اصهبیة است . رجوع به اصهب و اصهبیة و اصهبیات شود.
اصهبیاتلغتنامه دهخدااصهبیات . [ اَ هََ بی یا ] (اِخ ) ج ِ اصهب که چشمه ای است به بحرین . (منتهی الارب ).