ارفهلغتنامه دهخداارفه . [ اَ ف َه ْ ] (ع ن تف ) نعت تفضیلی ازرَفه و رُفوه . برفاه تر. تن آسان تر. فراخ زندگانی تر.
ارفهلغتنامه دهخداارفه . [ اُ ف َ ] (ع اِ) حدّ فاصل میان دو زمین . حد زمین . (مهذب الاسماء). || علامت . || گِره . عُقدَة. (اقرب الموارد). ج ، اُرَف .
ارفه دهلغتنامه دهخداارفه ده . [ اَ ف َ دِه ْ ] (اِخ ) ارفه رودبار. از قرای بلوک دوآب بالا، در ناحیه ٔ راست پی مازندران . رجوع بسفرنامه ٔ مازندران و استرآباد رابینو ص 115 شود. ارفعد
ارفههم الغتنامه دهخداارفههم ا. [ اَ ف َ هََ هَُ مُل ْ لاه ] (ع جمله ٔ فعلیه ٔ دعایی ) برآسوده و تن آسان داراد ایشان را خدای . (منتهی الأرب ).
اورفهلغتنامه دهخدااورفه . [ اُ ف َ ] (اِخ ) نام باستانی آن ادسا. شهری است با جمعیت 37456 تن در جنوب ترکیه . شهر ادسا در 1637م . بتصرف دولت عثمانی درآمد و عثمانیان نام اورفه بر آن