اسپهبدلغتنامه دهخدااسپهبد. [ اِ پ َ ب َ ] (اِخ ) ابن اسفار. یاقوت در معجم الادباء (چ مارگلیوث ج 2 ص 308) نام او را در زمره ٔ ابناء ملوک و امرا و قواد یاد کند و مارگلیوث گوید: گمان
اسپهبدلغتنامه دهخدااسپهبد. [ اِ پ َ ب َ ] (اِخ ) ناحیه ای از طبرستان و شاید بجهت انتساب به حکمرانان آن ناحیت به این نام نامیده شده باشد. (مرآت البلدان ).
اسپهبدلغتنامه دهخدااسپهبد. [ اِ پ َ ب َ ] (ص مرکب ، اِ مرکب ) سپاهبد. سپهبد. سردار. (برهان ).سپهسالار. (غیاث ). فرمانده لشکر. سردار لشکر. (جهانگیری ). خداوند لشکر. امیرالجیش . معر
اسپهبدان طبرستانلغتنامه دهخدااسپهبدان طبرستان . [ اِ پ َ ب َ ن ِ طَ ب َ رِ ] (اِخ ) سلسله ٔ ملوک طبرستان . آل باوند. رجوع به آل باوند و اسپهبدیه شود.
اسپهبدانلغتنامه دهخدااسپهبدان .[ اِ پ َ ب َ ] (اِخ ) اصبهبذان . نام شهری بناحیه ٔ دیلم . || بخش شرقی مازندران را به لقب شاهان آن ناحیت اسپهبد یا اسپهبدان نامیده اند. (سفرنامه ٔ مازن
اسپهبدخورهلغتنامه دهخدااسپهبدخوره . [ اِ پ َ ب َ خوَرْ / خُرْ رَ / رِ ] (اِ مرکب )اسفهبدخورّه . (جهانگیری ). اشراقیان فارس نفس ناطقه را گویند که آن قوّت متکلمه ٔ انسانی است . (برهان )