ادلغتنامه دهخدااد. [ -َدْ] (ضمیر) -َد. در آخر صورت مفرد امر آید و افاده ٔ مفرد مغایب حال و استقبال کند: رود، کند، آید، شود.
ادلغتنامه دهخدااد. [ اَدد ] (ع مص ) آواز گردانیدن شتر در جوف . باندرون بازگردانیدن شتر ماده آواز خود را. ناله گردانیدن شتر. (تاج المصادر بیهقی ). || نالیدن . (زوزنی ). نالیدن
ادلغتنامه دهخدااد. [ اَدد / اِدد ] (ع ص ، اِ) کار دشوار و منکر. کار سخت و زشت . (منتهی الارب ): لقد جئتم شیئاً اِدّاً. (قرآن 89/19)؛ ای منکراً. || عجب . عجیب . شگفت . (آنندراج
وادلغتنامه دهخداواد.(اِ) باد و ریح . (منتهی الارب ). باد است که به عربی ریح گویند چه در فارسی «با» و «و» به هم تبدیل می یابند. (از برهان ) (آنندراج ). || به معنی پسر هم آمده اس
وَادِفرهنگ واژگان قرآنوادي - محلي که سيلاب از آنجا ميگذرد - دامنه كوههاي بزرگ(به همين اعتبار شکاف ميان دو کوه را نيز وادي ميگويند ، و جمع اين کلمه اوديه ميآيد.در مجمع البيان گفته :
رِنای هستهای ناهمگنheterogeneous nuclear RNAواژههای مصوب فرهنگستانمجموعهرونوشتهای ناپیراستۀ ژنهای هستهای که توسط رِنابسپاراز II ساخته میشود اختـ . رِناس ناهمگن hnRNA