امیهلغتنامه دهخداامیه . [ اَ ی َه ْ ] (ع ن تف ) آب بسیارتر. (منتهی الارب ). آب دارتر، گویند: البئر امیه مماکانت . (ناظم الاطباء).
امیهةلغتنامه دهخداامیهة.[ اَ هََ ] (ع ص ) گوسفند مبتلا به امیهة. (از اقرب الموارد). گوسفند آبله برآورده . (ناظم الاطباء). گوسفندمبتلا به جدری . مأموهة. مؤمهة. (از منتهی الارب )
امیهةلغتنامه دهخداامیهة. [ اَ هََ ] (ع اِ) جوششی که در گوسپند درآید مانند آبله . (ناظم الاطباء). ودر دعا بانسان گویند «آهة و امیهة». (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). آبله ٔ گ
امیهةلغتنامه دهخداامیهة. [ اَ هََ ] (ع مص ) جدری برآوردن گوسفند؛ امهت الغنم امهاً و امیهةً، و نیز بطور مجهول اُمِهَت ْ. (از منتهی الارب ). و رجوع به امیهة (ص ) شود.
ابوامیهلغتنامه دهخداابوامیه . [ اَ اُ م َی ْ ی َ ] (اِخ ) ابن مغیرةبن عبداﷲبن عمروبن مخزوم والد ام المؤمنین ام سلمه . و این ابوامیه را با مسافربن ابی عمرو و زمعةبن اسود ازوادالرکب