انده داشتنلغتنامه دهخداانده داشتن . [ اَ دُه ْ ت َ ] (مص مرکب ) اندوه داشتن . غم داشتن . غمناک بودن . غمگین بودن : ندارم همی انده خویشتن ازویست این درد و اندوه من . فردوسی .سیاوش بدو
اندهلغتنامه دهخداانده . [ اَ دَ / دِ ] (پساوند) مزید مؤخر که چون در آخر فعل امر (دوم شخص مفرد بدون باء تأکید) [ = ریشه مضارع فعل ] درآید نعت فاعلی درست کندهمچون آینده ، رونده
اندهلغتنامه دهخداانده . [ اَ دُه ْ ] (اِ) مخفف اندوه است که گرفتگی دل و دلگیری باشد. (برهان قاطع). گرفتگی دل . غم . (از انجمن آرا). تیمار. حزن . هم . (یادداشت مؤلف ). خدوک . غص
کوچاندهلغتنامه دهخداکوچانده . [ دَ / دِ ] (ن مف ) کوچ داده شده . به کوچ واداشته شده . رجوع به کوچاندن ، کوچانیدن و کوچ دادن شود.