ابیهلغتنامه دهخداابیه . [ اَ بی ی َ ] (ع ص ) تأنیث اَبی . سرکش (زن ). زن که زود تن درندهد. || زنی که ناخوش دارد آب را. || زنی که خواهش طعام شب نداشته باشد. || ناقه که فحل دیده
جوابیهفرهنگ فارسی طیفیمقوله: شرایط و عَمَلِ شهود ه، دفاعیه، پاسخنامه، مدرک متقابل دفاع، رد، دفع، تکذیب
جابیهلغتنامه دهخداجابیه . (اِخ ) بکسر باء و تخفیف یاء قریه ای است از توابع جیدور از ناحیه ٔ جولان از اعمال دمشق نزدیک مرج الصفر جانب شمالی حوران . و قرب آن تلّی واقع است موسوم به
ابیه سلطانلغتنامه دهخداابیه سلطان . [ ؟ س ُ ] (اِخ ) از امرای رستم بیک بن مقصودبیک بن امیر حسن بیک . رجوع به حبط2 ص 333، 334، 335 شود.
قاتل ابیهلغتنامه دهخداقاتل ابیه . [ ت ِ ل ِ اَ ] (اِ مرکب ) نباتی است که مگس کشد و قابض است . بنگ . (ذخیره ٔ خوارزمشاهی ). بنج . (ذخیره ٔ خوارزمشاهی و قرابادین ). نزد بعضی بیداسقان و
قاطل ابیهلغتنامه دهخداقاطل ابیه . [ طِ ل ُ / ل ِ اَ ] (ع اِ مرکب ) قاتل ابیه . (فهرست مخزن الادویة). رجوع به قاتل ابیه شود.