بریتلغتنامه دهخدابریت . [ ب َرْ ری ] (ع اِ) صحرا. لغتی است در بَرّیة. ج ، بَراریت . (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).
بریتلغتنامه دهخدابریت . [ ب ِرْ ری ] (ع ص ، اِ) دلیل ماهر. || زمین هموار. (منتهی الارب ). || (اِخ ) نام دوموضع در بصره . (منتهی الارب ) (از مراصد). خریت و بریت دو سرزمینند در نا
کبریتلغتنامه دهخداکبریت . [ ک ِ ] (ع اِ) چوب کوچک و باریکی که در نوک آن گوگرد باشد. (ناظم الاطباء). فارسیان خسی را گویند که به آب گوگرد تر کرده خشک سازند و به اندک گرمی آتش گیرد
کبریتگویش خلخالاَسکِستانی: kibrit دِروی: kərbit شالی: kərbit کَجَلی: kebrit کَرنَقی: kərpit کَرینی: kirbit کُلوری: kərbit گیلَوانی: kəbrit لِردی: kərbit
کبریتگویش کرمانشاهکلهری: šaqâta گورانی: šaxâta سنجابی: šaxârta کولیایی: šaxârta زنگنهای: šaqârta جلالوندی: šaqârta زولهای: šaxâta کاکاوندی: šaxârta هوزمانوندی: šaxârta
کبریتفرهنگ انتشارات معین(کِ) (اِ.) قطعه کوتاه و باریکی از چوب که انتهای آن به مواد آتش زا مثل گوگرد آغشته شده و بر اثر مالش یا اصطکاک با سطح زبر آتش می گیرد.