بسابسلغتنامه دهخدابسابس . [ ب َب ِ ] (ع اِ) ج ِ بَسبَس زمین بی آب و گیاه . (آنندراج ). || اباطیل ؛ والترهات البسابس علی الوصف ،والترهات البسابس علی الاضافه . (از ناظم الاطباء). |
بسباسهلغتنامه دهخدابسباسه . [ ب َ س َ ] (معرب ، اِ) پسپاسه و بزباز درختی است در عرب مشهور، به خورد مردم و ستور آید و مزه و بویش به مزه و بوی گزر ماند. (منتهی الارب ). معرب بزباز.
بسباسهفرهنگ فارسی عمید / قربانزادهقشر دوم جوز بویا که در طب قدیم کاربرد دارویی داشته؛ پوست جوز بویا.