بادریسهلغتنامه دهخدابادریسه . [ س َ / س ِ ] (اِ) چوبی یا چرمی باشد که در گلوی دوک نصب کنند. (برهان ). آن مهره بود که زنان بر دوک زنندبوقت رشتن ، بتازی آنرا فَلَکه خوانند. لبیبی گفت
بادریسهفرهنگ فارسی عمید / قربانزاده۱. قطعهای از چرم یا چوب مدوّر که هنگام رسیدن نخ روی دوک قرار میدهند: ◻︎ گردون چو بادریسه کمندی ز حادثات / در گردنم فکند و ز محنت شدم چو دوک (ظهیرالدینفاریابی
بادریسه چشملغتنامه دهخدابادریسه چشم . [ س َ / س ِ چ َ / چ ِ ] (ص مرکب ) کنایه از مردم یک چشم باشد که بعربی اعور خوانند. (برهان ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). کنایه از یک چشم باشد زیرا که
بادریسکیلغتنامه دهخدابادریسکی . [ س َ ] (اِ) بعربی آنرا فلکی نامند، چه فلکه ٔ دوک بفارسی قسمی مروارید بادریسه است . (از الجماهر بیرونی ص 125).
بادریسلغتنامه دهخدابادریس . (اِخ ) (شاعر کتلونی ) معرب پادریس . ازشاعران و رجزسرایان اندلس ناحیه ٔ کتلونیه بود. (الحلل السندسیه ج 2 ص 228).
بادریسلغتنامه دهخدابادریس . (اِ مرکب ) بادریسه . چرم یا چوبی باشد مدور که درگلوی دوک کنند بجهت آنکه ریسمانی که میریسند یک جا جمع شود و بعربی فلکه خوانند. (برهان ) (آنندراج ) (انجم
بادریشهلغتنامه دهخدابادریشه . [ ش َ / ش ِ ] (اِ) رجوع به بادریش و مجموعه ٔ مترادفات ص 290 و ناظم الاطباء شود.