بیدللغتنامه دهخدابیدل . [ دِ ] (ص مرکب ) (از: بی + دل ) که دل ندارد. (یادداشت مؤلف ). دل از کف داده :بت من جانور آمد شمنش بیدل و جان منم او را شمن و خانه ٔ من فرخارست . بوالمعش
بیدلفرهنگ فارسی عمید / قربانزاده۱. ترسو.۲. دلتنگ؛ افسرده.۳. دلداده؛ دلباخته؛ عاشق؛ شیدا.۴. بیصبر؛ بیقرار.
بیدلفرهنگ نامها(تلفظ: bi del) (در قدیم) (به مجاز) دل داده ، عاشق ؛ (در اعلام) ابوالمعالی میرزا عبدالقادر بن عبدالخالق شاعر قرنِ دوازدهم هجری قمری .
بیدلکلغتنامه دهخدابیدلک . [ دِ ل َ ] (اِ مرکب ) مصغر بیدل . عاشق دلباخته : بیدلکان جان و روان باختندبا ترکان چگل و قندهار. منوچهری .و رجوع به بیدل شود.
بیدل، بیدلفرهنگ مترادف و متضاد۱. دلباخته، دلداده، شیدا، دلرمیده، شیفته، ، رمیدهدل، مفتون، عاشق ≠ دلدار، دلبر ۲. آزرده ۳. افسرده، دلتنگ ≠ پرنشاط ۴. ترسو، جبون، کمدل ≠ دلیر، پردل
بیدل شیرازیلغتنامه دهخدابیدل شیرازی . [ دِ ل ِ ] (اِخ ) شهرت سید میرزا محمدرحیم ملقب به فخرالدوله متخلص به بیدل شاعر و طبیب ایرانی . ندیم و طبیب فتحعلیشاه قاجار (سلطنتش 1212 تا 1250 هَ