زنملغتنامه دهخدازنم . [ زَن َ ] (ع اِ) تندی پس سم گوسفند و مانند آن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
زنملغتنامه دهخدازنم .[ زَ ن ِ ] (ع ص ) شتر که پاره ای از گوش آن بریده معلق گذاشته باشند. مؤنث : زَنِمة. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). یقال : ناقة
زنمةلغتنامه دهخدازنمة. [ زَ م َ / زُ م َ / زَ ن َم َ / زُ ن َ م َ ] (ع اِ) قد و قامت و اندام مرد. || (ق ) فی الحقیقة و براستی . || البته . (ناظم الاطباء). || یقال : هو العبد زنم
زنمةلغتنامه دهخدازنمة. [ زَ ن َ م َ ] (ع اِ) تره ای است . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). نوعی از تره . (ناظم الاطباء). || دروش گوش گوسپند و شتر که پاره ای از گوش آ
زنماءلغتنامه دهخدازنماء. [ زَ ] (ع ص ) مؤنث ازنم . شتر زنمه دار. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). رجوع به زنمة شود.
زنمتانلغتنامه دهخدازنمتان . [زَ ن َ ] (ع اِ) دو پوستک دراز را گویند مانند سر پستان که از زیر گلوی گوسفند و بز آویخته می باشد. (برهان ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). مأخوذ از تازی اس