رقیعلغتنامه دهخدارقیع. [ رَ ] (ع ص ، اِ) کسی که وصله می کند. (ناظم الاطباء). آنکه رقعه زند. آنکه پینه دوزد. (از فرهنگ فارسی معین ). || کسی که می نویسد. (از ناظم الاطباء). آنکه ن
رقیعفرهنگ انتشارات معین(رَ) [ ع . ] (ص .) 1 - کسی که وصله کند، آن که پینه دوزد. 2 - آن که نویسد، رقعه نویس . 3 - احمق ، گول .
ربیعةبن رقیعلغتنامه دهخداربیعةبن رقیع. [ رَ ع َ ت ِ ن ِ رَ ] (اِخ ) ابن مسلقةبن سلمةبن سحیم بن حلاةبن صلاةبن عُبدةبن عدی بن جندب بن عنبر تمیمی عنبری . ابن کلبی و ابن حبیب او را در شمار
ربیعةبن رقیعلغتنامه دهخداربیعةبن رقیع. [ رَ ع َ ت ِ ن ِ رَ ] (اِخ ) ابن مسلقةبن سلمةبن سحیم بن حلاةبن صلاةبن عُبدةبن عدی بن جندب بن عنبر تمیمی عنبری . ابن کلبی و ابن حبیب او را در شمار
مرقعانلغتنامه دهخدامرقعان . [ م َ ق َ ] (ع ص ) مرد گول و احمق . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). رقیع.
قربقلغتنامه دهخداقربق . [ ق ُ ب َ ] (اِخ ) نام بصره است در قول قحفان عنبری : ما شربت بعد طوی القربق . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). نام جایی است . ابوعبید آن را به کاف و قاف هر
آسمانلغتنامه دهخداآسمان . [ س ْ / س ِ ] (اِ) چرخ . سماء. سما. فلک . اثیر. ام النجوم . سپهر. گنبد. گردون . گرزمان . خضراء. خضرا. میناء. عجوز. جرباء. رقیع. ضاحیه . جربةالنجوم . و آ