دوغلغتنامه دهخدادوغ . (اِ) شیری که زبد آن را بگیرند و ماده ٔ پنیری آن بر جای باشد. (بحر الجواهر). شیر ترش مسکه گرفته . (ناظم الاطباء). شیری که از وی مسکه بر آورده باشند که جغرا
دوغلغتنامه دهخدادوغ . [ دَ ] (ع مص ) بیمار شدن همه ٔ قوم . || تباه کردن گرما چیزی را. || ارزان گردیدن طعام . || آرمیدن قوم همدیگر را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).
دوغگویش خلخالاَسکِستانی: du دِروی: du شالی: du کَجَلی: du کَرنَقی: du کَرینی: du کُلوری: du گیلَوانی: du لِردی: du
دوغگویش کرمانشاهکلهری: du: گورانی: du: سنجابی: du: کولیایی: du: زنگنهای: du: جلالوندی: du: زولهای: du: کاکاوندی: du: هوزمانوندی: du:
دوقلغتنامه دهخدادوق . (ع اِ) به معنی شیر بسیار است و شاید معرب دوغ فارسی باشد. (از المعرب جوالیقی ص 155). رجوع به الالفاظ الفارسیة المعربه ادی شیر و دوغ شود.
دوقلغتنامه دهخدادوق . [ دَ / دو ] (ع مص ) دواقة. (ناظم الاطباء). گول شدن . (منتهی الارب ). احمق شدن . (تاج المصادر بیهقی ). || لاغر گردیدن اشتران . || ناگوارد شدن فصیل از شیر ت
دوغ پتیلغتنامه دهخدادوغ پتی . [ غ ِ پ َ ] (اِ مرکب ) دوغ گشاده . دوغ بسیارآب . ماست که آب فراوان در وی کرده باشند: عجب ماستی خریدیم که همه اش دوغ پتی بود. (یادداشت مؤلف ).
دوغ خوردنلغتنامه دهخدادوغ خوردن . [ خوَرْ / خُرْ دَ ] (مص مرکب ) خوردن دوغ . آشامیدن دوغ : چون نمایی مستی ای تو خورده دوغ پیش من لافی زنی آنگه دروغ . مولوی .|| سهو شدن و خطا کردن . (
دوغ خوریلغتنامه دهخدادوغ خوری . [ خوَ / خ ُ ] (اِ مرکب ) ظرف که در آن دوغ خورند. شیرخوری . (از یادداشت مؤلف ).