مشک انگیز
لغتنامه دهخدا
مشک انگیز. [ م ُ / م ِ اَ ] (نف مرکب ) خوشبوی . دمنده ٔ بوی خوش . مشک آور. آورنده ٔ بوی مشک . قیاس شود با شهوت انگیز، غم انگیز، شورانگیز بمعنی شهوت آور و غم آور و شورآور :
سنبل از خوشه های مشک انگیز
بر قرنفل گشاده عطسه ٔ تیز.
سنبل از خوشه های مشک انگیز
بر قرنفل گشاده عطسه ٔ تیز.