مأوی گه

مأوی گه . [ م َءْ وا / وی گ َه ْ ] (اِ مرکب ) مأواگه :
گویند مرا چون سلب خوب نسازی
مأوی گه آراسته و فرش ملون .

اسماعیل بن نوح (از لباب الالباب چ نفیسی ص 23).

مأوی گه جیفه ٔ حسودت
جز سینه ٔ کرکسان مبینام .

خاقانی (دیوان چ سجادی ص 514).

رجوع به مأواگه شود.