قبال
لغتنامه دهخدا
قبال . [ ق ِ / ق َ ] (اِخ ) کوه بلندی است در بادیه ، درسرزمین بنی عامر. ابن جنی آن را بفتح قاف روایت کرده و گوید: این کوه نزدیک دومةالجندل است :
فوحش نجد منه فی بلبال
یخفن فی سلمی و فی قبال .
یجتزن اودیةالنصیع جوازعاً
أجواز عین ابا فنعف قبال .
فوحش نجد منه فی بلبال
یخفن فی سلمی و فی قبال .
یجتزن اودیةالنصیع جوازعاً
أجواز عین ابا فنعف قبال .