قافله خوار
لغتنامه دهخدا
قافله خوار. [ ف ِ ل َ / ل ِ خوا / خا ] (نف مرکب ) که قافله را به کام خود میکشد. قافله اوبار :
قافله هرگز نخورد و راه نزد باز
باز جهان رهزن است و قافله خوار است .
قافله هرگز نخورد و راه نزد باز
باز جهان رهزن است و قافله خوار است .