غری

غری . [ غ َ ] (حامص ) قحبگی . غر بودن . رجوع به غر شود :
از غری ریش ار کنون دزدیده ای
پیش ازین بر ریش خود خندیده ای .

مولوی (مثنوی چ کلاله خاور ص 409).

|| (اِ) گریه با آواز و فریاد :
این دل محزون نگیرد از غم فرقت قرار
می کند شام و سحر با حسرتش غری و زار.

؟ (از فرهنگ شعوری ).

در مآخذ دیگر بدین معنی یافته نشد.