غالیه سودن
لغتنامه دهخدا
غالیه سودن . [ ی َ / ی ِ دَ ] (مص مرکب ) خوشبوی ساختن . عطاری . غالیه سایی :
چون شب از نافه های مشک سیاه
غالیه سود بر عماری ماه .
زمین در مشک پیمودن بخروار
هوا در غالیه سودن بخروار.
چون شب از نافه های مشک سیاه
غالیه سود بر عماری ماه .
زمین در مشک پیمودن بخروار
هوا در غالیه سودن بخروار.