علمدار

علمدار. [ ع َ ل َ ] (نف مرکب ) کسی که در میان سپاه علم و رایت در دست وی باشد. (ناظم الاطباء). دارنده ٔ علم . حافظ علم . نگهبان درفش و اختر :
گه علمداران پیش تو علم باز کنند
کوس کوبان تو از کوس برآرند آواز.

فرخی .

به رزمی که مینا علمدار اوست
به فوجی که قتل ورع کار اوست .

ملاطغرا (از آنندراج ).

ای سروردو کون و علمدار روز حشر
بخشایش کریم به تو دارد افتخار.

ارادتخان واضح (از آنندراج ).

|| نیزه دار. (آنندراج ).