عطر فشاندن

عطر فشاندن . [ ع ِ ف َ / ف ِ دَ ] (مص مرکب ) عطر پراکندن . افشاندن بوی خوش . پاشیدن خوشبوی بر چیزی :
درودی شهشنه بر آن غار خواند
برون رفت و عطری بر آتش فشاند.

نظامی (از آنندراج ).

عطر بر گلشن فشاندی خاک ریحان دوست گشت
ناز بر گلشن دمیدی گل نسیم آزار شد.

طالب آملی (از آنندراج ).