طاهر
لغتنامه دهخدا
طاهر. [ هَِ ] (اِخ )ابن عرب بن احمد، استاذ القراء الاصبهانی . وفات وی به سال 786 هَ . ق . بوده است . وی را قصیده ای است به نام قصیدةالطاهریة در قراآت عشرة، این قصیده بوزن قصیده ٔ شاطبیه است . قصیده ٔ دیگری نیز در اختلاف آیات بنظم آورده ، و آن را نظم الجواهر نام نهاده ، و مطالبی سخت تازه و بدیع در آن ایراد کرده است . (کشف الظنون ).