شرور
لغتنامه دهخدا
شرور. [ ش ُ ] (ع اِ) ج ِ شَرّ. (اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). ج ِ شر به معنی بدیها و شرارتها. (آنندراج ) (غیاث اللغات ) :
مر ترا خانه ای دریغ آید
زین فرومایگان و اهل شرور.
رجوع به شر شود.
مر ترا خانه ای دریغ آید
زین فرومایگان و اهل شرور.
رجوع به شر شود.