سکاءلغتنامه دهخداسکاء. [ س َک ْ کا ] (ع ص ) مؤنث اَسَک ّ. اذن سکاء؛ گوش خرد و گوش تنگ سوراخ . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (مهذب الاسماء). || زره تنگ . (منتهی الارب ) (از آنندراج ).