سوادکوه

سوادکوه . [ س َ ] (اِخ ) نام یکی از بخشهای شهرستان شاهی است . حدود آن بشرح زیر است : از طرف شمال به بخش مرکزی شاهی ، از طرف جنوب به بخش فیروزکوه ازشهرستان دماوند، از خاور به بخش دودانگه از شهرستان ساری و از باختر به بخش بندپی از شهرستان بابل . موقعیت بخش طبیعی و کوهستانی و از قسمت جنوبی آن بخطالرأس سلسله جبال البرز منتهی میشود. ارتفاع قلل آن 3500 متر است . سرچشمه ٔ دو رودخانه ٔ مهم تالار و بابل که قسمت اعظم قرای شهرستان های بابل ، ساری و شاهی را مشروب می نماید. از ارتفاعات جنوبی این بخش و قرای مهم آن در طول دره های متعدد آن واقع گردیده است . محصول آن برنج و انواع محصولات مناطق معتدل و مرطوبی است . قسمت مرکزی مراتع زمستانی گاوداران و منبع تهیه ٔ چوب وزغال بوده است . راه آهن از وسط دره ٔ رودخانه ٔ تالار و تقریباً از وسط این بخش میگذرد. شش ایستگاه در این بخش واقع است : 1 - شیرگاه 2 - زیرآب . 3 - پل سفید. 4 - سرخ آباد. 5 - ورسک . 6 - دوگل . ایستگاه هفتم در گدوک فیروزکوه واقع است . بخش سوادکوه از 5 دهستان و 143 آبادی تشکیل شده است و جمعیت آن در حدود 53هزار تن بشرح زیر است : دهستان ولوپی 31 آبادی و دارای 11هزار تن جمعیت ، دهستان راستوپی 55 آبادی و دارای 23هزار تن جمعیت ، دهستان لفور قشلاقی 21 آبادی و دارای 8هزار تن جمعیت ، دهستان کسطیان قشلاقی 16 آبادی و دارای 3هزار تن جمعیت و دهستان شیرگاه قشلاقی 20 آبادی و دارای 8هزار تن سکنه است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 3). رجوع به التدوین و جغرافیای سیاسی کیهان شود.