سرافکن
لغتنامه دهخدا
سرافکن . [ س َ اَ ک َ ] (نف مرکب ) مرادف سرافشان . (آنندراج ). سرانداز. سرافشان :
از این شوخ سرافکن سر بتابید
که چون سر شد سر دیگر نیابید.
رجوع به سرافشان شود.
از این شوخ سرافکن سر بتابید
که چون سر شد سر دیگر نیابید.
رجوع به سرافشان شود.