زبیر

زبیر. [ زَ ] (اِخ ) کوهی که حق سبحانه تعالی بر آن با موسی (ع ) بسخن درآمده . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (اقرب الموارد) (متن اللغة). به اتفاق مفسران ، نام کوه مناجات «طور» است . شیخ ما گوید: «ممکن است سخن مفسران با آنچه در کتب لغت آمده است منافات نداشته باشد». گویا زبیر که در حدیث نیز آمده نام جائی مخصوص از کوه طور یعنی همان جاست که محل تجلی قرار گرفت و فروریخت و نابود گردید ولی طور نام تمام ان کوه بزرگست که تاکنون نیز باقی است . بنابراین بدون تردید منافاتی میان نوشته ٔ لغویان و مفسران وجود ندارد. (از تاج العروس ). کوهی که بر آن خدای عزوجل تکلم کرد. (دهار).