رعیت پناه
لغتنامه دهخدا
رعیت پناه . [ رَ عی ی َ پ َ ] (ص مرکب ) که پناه رعیت باشد. که برای ملت و رعیت ملجاء و پناهگاه باشد :
رعیت پناها دلت شاد باد
به سعیت مسلمانی آباد باد.
خردمند شاها رعیت پناها
که مخصوص بادی به تأیید سرمد.
رعیت پناها دلت شاد باد
به سعیت مسلمانی آباد باد.
خردمند شاها رعیت پناها
که مخصوص بادی به تأیید سرمد.