حارث
لغتنامه دهخدا
حارث . [ رِ ] (اِخ ) ابن مغیرةالنضری البصری . محدث است و از امام محمد باقر(ع ) و برادر او زیدبن علی و جعفربن محمد الصادق علیهماالسلام روایت دارد. شیخ طوسی و ابن النجاشی او را در زمره ٔ رجال شیعه آرند وثقة دانند. علی بن الحکم گوید حارث از پرهیزکارترین مردم زمان خود بود. ثعلبةبن میمون و هشام بن سالم و جعفربن بشر و دیگران از او روایت کنند. رجوع به لسان المیزان چ حیدر آباد ج 2 ص 160 شود. در فهرست شیخ طوسی آمده است که او را کتابی هست و اصحاب ما آن را روایت کرده اند. (تنقیح المقال ج 1 ص 247 و 248).