حارث
لغتنامه دهخدا
حارث . [ رِ ] (اِخ ) ابن قموم البهزی از شجعان و سواران عرب است در صدر اسلام . حارث زمان پیغمبر (ص ) را درک کرده است و با سعدبن ابی وقاص وقعه ٔ قادسیه را دریافته سعد شجاعت اورا پیش عمر بستود و گفت چون او سواری ندیده ام چون بسوار دشمن برخورد کند در او می آویزد تا او را بکشد. رجوع به کتاب الاصابة چ مصر سنه ٔ 1323 ج 2 ص 55 شود.