حارث
لغتنامه دهخدا
حارث . [ رِ ] (اِخ ) ابن علی وراق مکنی به ابی القاسم . از بزرگان اهل تقوی و رؤساء معتزله است . وی از مردم خراسان و از طبقه ٔ جبائی است و او را با جبائی ، در اهواز مناظراتی بوده است . ابو زید بلخی از وی نام برده و گوید او را کتب سودمندی است و در جانب غربی بغداد وراقی داشت و ندیم (شاید ابن ندیم ) تصانیف بسیاری از او نام برده است . رجوع به لسان المیزان چ حیدرآباد ج 2 ص 154 و 155 شود.