حارث
لغتنامه دهخدا
حارث . [ رِ ] (اِخ ) ابن عاصم . نووی در بحث از اذکار، از حدیث ابی مالک اشعری که «الطهور شطرالایمان » سخن گوید نام او را حارث بن عاصم آرد. ابن حجر گوید این غلط است و او کعب بن عاصم و یا حارث بن الحارث است . رجوع به کتاب الاصابة چ مصر سنه ٔ 1323 ج 2 ص 71 شود.