جماعت دارلغتنامه دهخداجماعت دار. [ ج َ ع َ ] (نف مرکب ) آنکه جماعت بپا دارد : میشود آخر جماعت دار وحشی خصلتان هر که چون مجنون در این صحرا تواند فرد شد.ملاطغرا (از آنندراج ).