تیرقد
لغتنامه دهخدا
تیرقد. [ ق َ ](ص مرکب ) راست بالا. تیربالا. تیرقامت . سهی قد. قد و اندامی چون تیر راست و بلند. قامت تیروار :
ز شست زلف کمان ابروان و تیرقدان
نمانده بهره و حظ و نصیب و تیر مرا.
رجوع به تیربالا و تیر و دیگر ترکیبهای آن شود.
ز شست زلف کمان ابروان و تیرقدان
نمانده بهره و حظ و نصیب و تیر مرا.
رجوع به تیربالا و تیر و دیگر ترکیبهای آن شود.