تاج ده
لغتنامه دهخدا
تاج ده . [ دِه ْ ] (نف مرکب ) پادشاهی ده . بزرگ گرداننده . ارجمندکننده :
وی بصدای صریر خامه ٔ جانبخش تو
تاج ده اردشیر تخت نه اردوان .
باج ستان ملوک تاج ده انبیا
کز در او یافت عقل خط امان از عقاب .
ای گهر تاج فرستادگان
تاج ده گوهر آزادگان .
کمر دزد را دانم از تاج ده .
وی بصدای صریر خامه ٔ جانبخش تو
تاج ده اردشیر تخت نه اردوان .
باج ستان ملوک تاج ده انبیا
کز در او یافت عقل خط امان از عقاب .
ای گهر تاج فرستادگان
تاج ده گوهر آزادگان .
کمر دزد را دانم از تاج ده .