بکاء

بکاء.[ ب ُ ] (ع مص ) بگریستن به آواز. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ). بمعنی گریه کردن به آواز. (غیاث ) (آنندراج ). گریستن . (تاج المصادر بیهقی ) (مؤید الفضلاء). بُک̍ی . (منتهی الارب ). و رجوع به این مصدر شود. || سراییدن . (از اضداد است ). (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). || ستایش گویان بگریستن برکسی : بکاء علیه . (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج ). || باریدن ابر. (ناظم الاطباء).