بنی
لغتنامه دهخدا
بنی . [ ب ُ ] (اِ) چیزی که از گل یا گچ سازندو دو چوب بشکل رقم هفت در آن قائم کنند بجهت نقادی ابریشم . (آنندراج ) (انجمن آرا) (رشیدی ) :
زال فلک کلاوه ٔ ژولیده افکند
نقاد شعر را بفسون بر بنی پای .
زال فلک کلاوه ٔ ژولیده افکند
نقاد شعر را بفسون بر بنی پای .