ابوعبدا

ابوعبدا. [ اَ ع َ دِ ل ل ] (اِخ ) محمدبن سلیمان شاطبی . معروف به ابن ابی الربیع معافری . نزیل اسکندریه . یکی از شیوخ عرفان . جامع علوم ظاهر و باطن در مائه ٔ هفتم . از مردم شاطبه ٔ اندلس . او مردی ورع و زاهد و منقطع بود و در مسقطالرأس خویش قرآن با قراآت سبع نزد ابوعبداﷲبن سعاده ٔ شاطبی و دیگر مقریان درست کرد ودر دمشق از واسطی و شاطبی تلمیذ راسی و ابوالقاسم بن مصری و ابوالمعالی بن خضر و ابوالوفأبن عبدالحق استماع حدیث کرد و از دمشق بمدینةالرسول شد و در محضر ابویوسف یعقوب به سال 617 هَ . ق . باستملای حدیث پرداخت و سپس باسکندریه هجرت کرد و بر تربت ابوالعباس راسی معتکف شد و تا آخر عمر یعنی رمضان سال 670 هَ . ق .بدانجا به عبادت اشتغال ورزید. او را تآلیف بسیار است و از جمله : کتاب مسلک القریب فی ترتیب الغریب و کتاب اللغةالجامعه فی العلوم النافعه فی تفسیر القرآن العزیز. کتاب شرف المراتب و المنازل فی معرفةالعالی فی القراآت و النازل . کتاب مباحث السنیة فی شرح الحصریه ، کتاب الحرقة فی لباس الخرقة، کتاب المنهج المفید فیما یلزم الشیخ و المرید. کتاب النبذالجلیّه فی الفاظ اصطلح علیها الصوفیه . کتاب زهرالعریش فی تحریم الحشیش . کتاب زهرالمنصبی فی مناقب الشاطبی و کتاب الأربعین المضیئة فی الاحادیث النبویه . رجوع به نفح الطیب شود.