ابوسلیمان
لغتنامه دهخدا
ابوسلیمان . [ اَ س ُ ل َ ] (اِخ ) احمد یا حمدبن محمدبن ابراهیم بن خطاب البستی الخطابی . (امام ...). او از مردم بست و از فقها و محدّثین و ادبای بارع زمان خویش بود و به بلخ میزیست . وفات وی به سال 388 هَ .ق . روی داد. او راست : کتاب غریب الحدیث . کتاب معالم السّنن . کتاب اعلام السنن . کتاب الشّجاج . کتاب اصلاح غلطالمحدّثین . کتاب العزله . کتاب شأن الدعاء. و رجوع به حمدبن سلیمان خطابی و حمدبن محمد بستی و احمدبن محمدبن ابراهیم بن خطاب شود.