یزید
لغتنامه دهخدا
یزید. [ ی َ ] (اِخ ) ابن دینار ثقفی معروف به ابن ابی مسلم و ابن مسلم ، مکنی به ابوالعلاء،از فرمانروایان نامدار عهد بنی امیه است . حجاج او رامنشی خود ساخت و او لیاقت ذاتی خود را نشان داد و به مقامات عالی دولتی رسید و در منصب فرمانروایی افریقیه به دست گروهی از مردم آنجا کشته شد (102 هَ . ق .). (از اعلام زرکلی ). و رجوع به الوزراء و الکتاب ص 26و 30 و 32 و 34 و 35 و سیرة عمربن عبدالعزیز ص 74 و تاریخ الخلفاء ص 171 و کامل ابن اثیر ج 5 ص 48 و مجمل التواریخ والقصص ص 305 و فهرست البیان و التبیین و فهرست عقدالفرید ج 1 و 2 و 4 و 5 و عیون الاخبار ج 3 شود.