هشام
لغتنامه دهخدا
هشام . [ هَِ ] (اِخ ) ابن عبدالملک بن مروان . از پادشاهان دولت اموی شام بود. در دمشق تولد یافت و پس از درگذشت برادرش یزیدبن عبدالملک به سال 105 هَ . ق . به خلافت رسید. در سال 120 هَ . ق . زیدبن علی بن حسین بر او خروج کرد و چهارهزار تن از اهل کوفه با وی بودند. از حوادث دوران حکومت او جنگ با خاقان ترکستان است که به فتح قسمتی از آن بلاد و قتل خاقان پایان یافت . درگذشت او به سال 125 هَ . ق . اتفاق افتاد. (از اعلام زرکلی به اختصار) :
کجا معاویه و کو یزید وکو هشّام
کجاست عمّر عبدالعزیز دین پرور؟
بی او سخن نرانم ، کی پرورد سخن
حسان پس از یزید و فرزدق پس از هشام .
کجا معاویه و کو یزید وکو هشّام
کجاست عمّر عبدالعزیز دین پرور؟
بی او سخن نرانم ، کی پرورد سخن
حسان پس از یزید و فرزدق پس از هشام .