نمر
لغتنامه دهخدا
نمر. [ ن َ م ِ ] (ع ص ، اِ) آب پاکیزه . (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). || بسیار . (منتهی الارب ). کثیر. (اقرب الموارد). || حسب خالص و پاک از آلایش . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ج ، اَنْمار. || ج ِ نَمِرة. رجوع به نَمِرة شود.